Streszczenie

Celem tego portalu jest przedstawienie wszystkim zainteresowanym istotnych informacji na temat zakażeń laseczką tężca (z łac. Clostridium tetani) i pełnego obrazu szczepień przeciwko tężcowi. Czytanie portalu ułatwia Spis Treści.

Zacznijmy od tego, że szczepienia przeciwtężcowe są skutecznym środkiem profilaktyki przed zachorowaniem wywołanym laseczką tężca. Jednak pełen obraz dotyczący tężca w okresie przed i po wprowadzeniu szczepień składa się z wielu aspektów, które zostały streszczone poniżej.

Literatura medyczna i naukowa przedstawiona na tym portalu dostarcza dowodów na następujące wnioski:

  • w latach 50. XX wieku, czyli w okresie przed masowymi szczepieniami, zarejestrowana zapadalność na tężec w Polsce wynosiła 1,5 przypadków na 100.000 ludności,
  • w latach 50. XX wieku w Polsce najwyższa zapadalność na tężec występowała w 1. miesiącu życia, czyli wśród noworodków, a zakażenia laseczką tężca wynikały z niehigienicznych warunków porodowych i niefachowej opieki okołoporodowej,
  • w starszych grupach wiekowych zapadalność i umieralność zależała od wieku, środowiska zamieszkania (miasto lub wieś) i województwa zamieszkania (najwięcej w Polsce południowo-wschodniej),
  • wbrew powszechnym opiniom również drobne skaleczenia mogą być doprowadzić do zakażenia laseczką tężca, jednak rany takie zaliczane są do ran niskiego ryzyka,
  • uznaje się, że uodpornienie poszczepienne powinno być odnawiane co 10 lat u dorosłych a u dzieci i młodzieży co 5 lat,
  • szczepienia toksoidem tężcowym zmniejszają znacząco ryzyko wystąpienia tężca, jednak nawet wysokie miano poszczepiennych przeciwciał nie chroni w 100% przed zachorowaniem,
  • w krajach o wysokiej zapadalności na tężec (np. Indie) w leczeniu stosuje się  dożylnie siarczan magnezu (a nawet eksperymentalnie dożylnie witaminę C), jednak w krajach takich jak Polska takie metody leczenia nie są praktykowane.

Zachęcamy do lektury, weryfikacji i własnych wniosków.

Reklamy